اسان اڪثر موت کي الوداع سمجهون ٿا، اونداهيءَ ۽ پڄاڻيءَ وانگر، پر اهو وڌيڪ آهي ته سفر کان سواءِ تڪڙ، هڪ ڊگهو-انتظار ٿيل آرام.
زندگي هڪ ڊگهو پنڌ آهي. اسان روئندا پيا وڃون، ٿڪجي پون ٿا، خوشيون ۽ ٿڪاوٽون کڻون ٿا، خيال ۽ افسوس ڪري، دنيا مان ڊوڙون ٿا. اسان پيار ڪريون ٿا، نفرت ڪريون ٿا، کلون ٿا ۽ وڃائيون ٿا. اسان پنهنجي دلين کي بار بار کوليون ٿا، پوء انهن کي آسانيء سان بند ڪيو. ۽ موت صرف اهو لمحو آهي جڏهن اسان پنهنجا سمورا بوجھ لاهي ڇڏينداسين- نه وڌيڪ پريشاني، نه وڌيڪ بيچيني، نه وڌيڪ اڻپوري خواهشون، نه وڌيڪ اڻ ڳالهايل لفظ.
اهو ختم ٿيڻ نه آهي، پر هڪ واپسي.
جهڙيءَ طرح زمين تي پتا ڪرندا آهن، نديون سمنڊ ۾ ملن ٿيون ۽ ڪڪر نرم مينهن ۾ بدلجي وڃن ٿا، تيئن هر شيءِ جي پنهنجي منزل مقصود آهي، ائين ئي اسان کي به. اهي هڪ ڀيرو روشن مسڪراهٽ، گرمي جيڪا رنگين سال، اسان جي دلين ۾ ٺهيل نرمي، وڃڻ سان ختم نه ٿينديون آهن. اهي صرف هڪ ٻئي روپ ۾ موجود آهن: واء ۾ لڪيل، چنڊ جي روشني ۾، هر نرم لمحن ۾ جڏهن اسان انهن بابت سوچيو ٿا.
موت زندگيءَ جو مخالف ناهي، پر ان جو هڪ حصو آهي. اهو عارضي قيمتي بڻائي ٿو، اسان کي الوداعي جي ذريعي پيار ڪرڻ سيکاريندو آهي، ۽ اسان کي ياد ڏياريندو آهي ته اسان کي تمام گهڻي پيار ڪرڻ، مڪمل طور تي گلي ڏيڻ، ۽ سنجيدگي سان زندگي گذارڻ جي لاء جڏهن اسان ڪري سگهون ٿا.
اسان کي وڃڻ کان ڊڄڻ جي ضرورت نه آهي، ڇو ته جيڪي واقعا معاملا ڪڏهن به وقت سان نه هٽندا.
جيڪي هليا ويا آهن اهي ڪڏهن به نه ويندا آهن. اهي صرف اڳتي خاموش ڪناري تي پهچي ويا آهن، خاموش ٻيهر اتحاد جي انتظار ۾ وقت جي کوٽائي ۾. ۽ اسان، انهن جي ڇڏيل روشنيءَ کي کڻي، ڌرتيءَ تي نرميءَ سان هلندا رهون، چڱيءَ طرح زندگي گذاريندا رهون- جدا ٿيڻ جو بهترين جواب.
زندگي ۽ موت فطرت جو تال آهي، اچڻ ۽ وڃڻ قسمت آهي. نه شور، نه غم-صرف نرمي، ڏسڻ ۽ برڪت ڏيڻ.
